Anne, duyuyor musun? Sonunda oğlun doktor oldu. Evet, savaşta ön cephedeki bir acil serviste gerçek bir doktor: beyaz önlük giyiyor ve gece yarısı bile acil uluslararası gayrimenkul vakalarına bakıyor.
Pazar günü uluslararası piyasada tatil günüdür. Genelde ofiste çalışır, sessizliğin tadını çıkarırım. Bu hafta ise güneye gidip çiftçilere olgun domatesleri toplamada yardım etmeyi seçtim. Yola çıkmak için hazırlanırken telefonum çalıyor
ve ekranın kenarında “Gizli numara” yazıyor. Saat 05.59'da kim arar ki?!
Kafamda kara düşünceler koşuşturuyor. Savaş zamanında askerde genç bir oğlu olan bir baba olmak böyle bir şey. Cevap vermeye çalışıyorum ama bacaklarımda bir halsizlik var, ellerim buz kesmiş.
Alo…
“İlan, saat için kusura bakma, ben xxxx. Belediye mühendisiyle toplantıyı cuma geç saatte bitirdik, o yüzden seni ancak şimdi bilgilendirebiliyorum. Proje belediye mühendisi tarafından reddedildi. Bütün sözlere ve mutabakatlara rağmen plan onaylanmadı. Belediye başkanı, mevcut yeşil alanları iki katına çıkarmazsak yapı ruhsatı alamayacağımızı söyledi. Romen mimar, proje müdürü ve ruhsat mimarıyla gece 23.30'a kadar oturduk. Çizmeye çalıştığımız her çizim projeyi ekonomik olarak kârsız hâle getirdi. Ne yapıyoruz?”
Saat 17.00'de ofisimde buluşmaya karar verdik ve Romanya işleri için çalışan “kovanımı” oraya çağırdım. Bazıları Zoom'dan katılacak, bazıları gelecekti.
“Neden 17.00? Yarın sabah belediyeye bir çözüm sunmak istiyorum.”
diye sordu geliştirici.
“Neredesin?” diye sordum.
“40 dakika sonra Aşdod kavşağında buluşalım, seninle birlikte 17.00'deki toplantıya hazırlık olarak çözümler üzerinde çalışalım. Olur mu?”
“Olur, çıkmak için hazırlanıyorum.”
“Şort, şapka ve iş ayakkabısıyla gel.”
“Neden?”
“Gel, hem senin projen üzerinde çalışacağız hem de aynı anda eski bir dosta yardım edeceğiz.”
“Merakımı uyandırdın, birazdan görüşürüz.”
Buluştuk ve güneye, savaşın kalbindeki bölgelere doğru yola çıktık.
Bir yarbay ve bir binbaşı, ulusal ve uluslararası projeleri ilerletmek için birlikte güneye gidiyor.
Sonuçlarını anlamamız gerekiyordu: bu talep yüzünden kaç konut birimi düşecek, inşaat maliyetleri ve beklenen gelirler açısından bu ne anlama geliyor? Birkaç saatlik domates toplama, tartışma, çizim masasına dönüş ve hiç de az olmayan atışmadan sonra bir çözüm oluşturduk. Bir de domates stoku biriktirdik.
Ofisi aradım ve çözümü çizip öğleden sonraki toplantımızda sunmak üzere sonuçlarını incelemelerini istedim.
Ofisimdeki kovan toplantısında karar alındı. Planlama ekibine ve proje müdürlerine, yetkililerin getirdiği yeni kısıtlamalar çerçevesinde planı ilerletmek için geliştiricinin istediği ve tercih ettiği yol konusunda gerekli talimatlar verildi.
Güncellenmiş evraklar belediyeye sunuldu ve bu sabah belediye mühendisi ile belediye başkanı tarafından sürecin devamı için onaylandı.
Her gayrimenkul geliştiricisi bu durumu bilir,
ama projeyi yabancı bir ülkede geliştirdiğinizde,
kültür farkları, yerel mevzuatı yeterince tanımamak,
dil farkları ve daha fazlası olduğunda… bu, baskıyı katlıyor ve
zorluğu artırıyor.
Bir geliştiricinin becerikliliği tam bu noktada ölçülür: esneyebilmesinde,
planları değiştirebilmesinde ve hepsinden önemlisi, onu güvenli limana
ulaştıracak destek ekibine güvenebilmesinde.
Bu hafta sonu bizim sofrada taze domatesli şakşuka vardı; savaşta geçen 21 günün ardından hafta sonu izni için eve gelen aç bir asker için.
Bu hikâye ilk olarak İbranice, Ilan Leibovitch'in LinkedIn'deki haftalık köşesi “Haftada İki Uluslararası Gayrimenkul Hikâyesi” içinde yayımlandı.
Diğer hikâyeler: Geliştirme, inşaat ve finansman
Benzer bir hikâyeniz mi var?
Ilan İbranice, İngilizce ve Rumence konuşuyor. Yarım saatlik bir görüşme planlayın ya da hikâyeyi imzalamak üzere olan birine gönderin.
Bu hikâye genel bilgi amaçlıdır; hukuki, vergisel veya finansal tavsiye değildir. Her işlem farklıdır; karar vermeden önce uzmanlara danışın.

