İşi kurtaran parselasyon

Cuma öğleden sonra gün batımı saatlerini severim; dünya durmuş gibi gelir ve herkes hafta sonu için ailesiyle bir araya gelir. Bir fincan kahve ve hafta sonu gazetesiyle keyif yaparken iPhone'umun ekranına tanımadığım bir numaradan WhatsApp mesajı düşüyor. “Yardımına ihtiyacım var, Bükreş'teyim ve takıldık…”

“Numarayı tanımıyorum, umarım her şey yolundadır” diye cevap verdim ve devam ettim: “Ama pazar sabahı konuşmamızı öneririm, çünkü şu an tutuklu olduğunu ve kefaletle çıkman gerektiğini sanmıyorum.” Cevabı yazmayı bitirince kendi kendime kıs kıs güldüm.

O ise arayıp açıklamakta ısrar etti… Ben de kabul ettim ve haftanın en sevdiğim saatlerinde işe sürüklendiğim için kendime kızdım.

Telefon tanımadığım numarayla çaldı ama açar açmaz karşıdaki sesi tanıdım.

“Sonunda arsaya bir alıcı bulduk” dedi heyecanla.

Moşe'yi on yılı aşkın süredir tanırım. Söz konusu arsayı da çok iyi bilirim. Birçok kez müşterilere önermiş, yardım etmeye ve emlakçıların ilgisini çekmeye çalışmıştım. Bir iki kez satış pazarlığı da yürütmüştük, ama patlamıştı.

“Hayırlı olsun. Peki bu sefer işin satış sözleşmesiyle biteceğinin garantisi ne?” diye sordum.

“Onunla ilgili iyi bir his var içimde. Bana demir tavında dövülür diye öğrettiler… Bir emlakçı aracılığıyla bana ulaşan Türk bir alıcı. Hemen bir ön mutabakat protokolü imzalamak istiyorum. Bize imza için bir taslak hazırlayabilir misin?”

“Evet, haklısın, demir tavında dövülür… Pasaportları bana gönder, bir saat içinde Bükreş'teki avukatlık ofisimde belge hazır olur.

Sana gelmen için adresi göndereceğim, avukatlardan biri size imzalatacak.”

İki gün sonra İsrail'deki ofisime toplantıya geldi. Anlaşıldı ki alıcının yerel bir avukatı vardı ve imza henüz atılmamıştı. Hemen kadın avukatla telefonda görüştük ve görüşme sırasında ona belgeleri de gönderdim.

Yaklaşık iki ay boyunca git gel ve avukatın türlü bahaneleri sürdü. Sonunda bir gün bir görüşmede Moşe'ye, boşu boşuna zaman kazanmaya çalıştıklarını, hikâye anlattıklarını ve mantıksız talepler öne sürdüklerini söyledim.

Danıştık ve aynı gün potansiyel alıcıya, hafta sonuna kadar sözleşme imzalanmazsa arsayı bu şartlarla raftan indireceğimizi bildirdik.

Anlaşma imzalanmadı. Ama bu arsayı yerel ekiple birlikte bir proje olarak üstlenmeye karar verdim. Yerel yönetimin şartlarına uygun olarak arsayı 500 m²'lik parsellere bölmek için eskizler hazırladık, bir erişim yolu için alan bıraktık ve kendi evini yapacaklara parsel satmak için bir kampanya başlattık.

Yavaş ilerleyen ve neredeyse bir yıl süren bir süreçti, ama sonunda parselleri satmayı başardık. Sürecin sonunda, bunun getirdiği masraflara rağmen Moşe ve ortakları işten kârla çıktılar (son potansiyel alıcının teklifine göre bile). Sonuçta arsa on yılı aşkın bir süre önce görece ucuza alınmıştı; bölgedeki gelişme ve fiyat artışı da projeyi kârlı bir işe dönüştürdü.